KEW- Royal botanic gardens

De Royal Botanic Gardens, nu zo’n 120 hectare groot, zijn Royal omdat de landgoederen bij Richmond die nu de Gardens vormen vanaf de zestiende eeuw koninklijk bezit waren. En waar het staatshoofd ging volgde de elite, dus Richmond en omstreken groeiden uit een tot een eilandje van rijkdom. Vroeg in de achttiende eeuw lieten George II en zijn Caroline er hun oog vallen op het Dutch House, in 1631 gebouwd door Samuel Fortrey, een Vlaamse koopman, die hier met zijn geliefde Catherine de Latfeur neerstreek. Na de intrek van George en Caroline werd het omgedoopt tot Kew Palace. Hun zoon Frederick streek – na een knallende familieruzie – neer op het aangrenzende landgoed Kew. In 1751 liet zijn weduwe Augusta er een botanische tuin aanleggen. Want het verzamelen van plantspecimens was hét nieuwe speeltje der rijken. De boel moest er natuurlijk ook een beetje leuk uitzien en werd door architect William Chambers voorzien van exotische gebouwen, waaronder een oranjerie, een pagode en een nep-ruïne. In 1760 liet George III landschapsarchitect Lancelot ‘Capability’ Brown een fraai park aanleggen en hij stelde de wereldberoemde botanicus Joseph Banks aan om de tuinen te beheren. Vrijwel ieder schip dat terugkwam uit de Britse koloniën bracht in het ruim een aantal specimens mee voor Banks. Maar enkele decennia later bevond Engeland zich in een malaise en was er even geen geld voor koninklijke hobby’s. Het onderhoud van de tuinen verslofte. In 1840 nam koningin Victoria een wijs besluit en deed de vervallen tuinen over aan de Staat. De eerste directeur, Sir William Hooker, ging voortvarend van start. Hij bouwde, onder andere, het prachtige Palm House, een sierlijk wonder van staal en glas. In de tuinen stichtte hij een museum, een bibliotheek en een Herbarium. En sinds die tijd zijn de Royal Botanic Gardens uitgegroeid tot hét levende plantmuseum ter wereld, een bezoek meer dan waard vanwege de prachtige tuinen en de sublieme architectuur. De Royal Botanic Gardens staan dan ook volkomen terecht op de UNESCO Werelderfgoedlijst. www.kew.org



TEKST: Simone van Heiningen FOTOGRAFIE: Photolibrary.com