À LA KATE HUME

Moskou, Sardinië, Amsterdam. Kate Hume richt op vele plekken tegelijk huizen in. Momenteel werkt zij bijvoorbeeld aan een modern strandhuis in Zuid-Frankrijk, een pied-à-terre in Moskou, een traditionele villa in Domburg en een monumentaal pand in Amsterdam. Zelf woont Kate met haar man en zakelijk partner Frans van der Heijden ook in Amsterdam. Samen hebben zij twee zoons (15 en 20). Door haar vele reizen en afspraken met opdrachtgevers is het niet eenvoudig een plekje in de agenda van Kate te bemachtigen. Gelukkig kan zij haar agenda uitbesteden, sinds het bedrijf van haar en Frans dankzij de vliegende start in 2004 is 
uitgegroeid tot een team van vijf interieurprofessionals. In de studio van Heijden Hume – een moderne, industriële look-a-like van een oud pakhuis – is het een komen en gaan van assistenten, stylisten, fotografen en koeriers. Er wordt afwisselend Engels en Nederlands gesproken. En soms ook een mix van beide talen, wat grappige zinnen oplevert als: ‘Please can you give me the plattegrond van the country house in France.’ In de keuken – even royaal als de studio zelf – klinkt zelfs Israëlisch. ‘We zitten midden in een van de drukste weken van het jaar’, verontschuldigt de charmante interior decorator zich voor de prettige chaos. En of al deze gelijklopende projecten nog niet genoeg zijn, organiseert Heijden Hume die avond ook nog een social event in hun pas geopende studio. Toch houdt Kate in deze drukte de touwtjes strak en kordaat in handen. Terwijl zij haar donkere wollen mantel over de stoel legt en haar iPad een plek op de grote tafel geeft, wisselt zij vlug nog even de laatste stand van zaken uit met Caroline en Anat. De twee project managers hebben aan een paar woorden genoeg. Caroline pakt uit het kantoor op de vide nog wat stoffen en kleuren bij elkaar om een nieuw moodboard samen te stellen; voor Kate het belangrijkste vertrekpunt van elk interieurontwerp. Ondertussen zet de veelzijdige Anat verse koffie en klopt de melk. Want hoe vol de dag ook gepland is, er is altijd – al is het maar heel even – tijd voor een gesprek. ‘Ik vind het belangrijk om echt contact te krijgen met mijn opdrachtgevers. Ik stap als het ware in hun leven. Weet precies of zij vaak een bad nemen of niet. Of ze honden hebben, kinderen, een eigen carrière. Of ze kunst verzamelen. Gehecht zijn aan dingen. Veel van huis zijn. Al deze informatie heb ik nodig om te kunnen doen waar zij mij voor vragen: hun interieur een weer-spiegeling laten zijn van hun persoonlijkheid. Natuurlijk met onze handtekening, want het is onze stijl die hen aanspreekt.’

VERZAMELAAR

Het is precies een halfjaar geleden dat Kate en Frans hun werkplek aan huis omruilden voor deze voormalige fotostudio in het Spiegelkwartier, hartje Amsterdam. ‘We vielen direct voor de ruimte: hoog, licht en ruim.’ Het duo richtte de studio in als een woon-kamer. ‘Met een wat uitbundiger uitstraling dan we normaal 
gesproken zouden doen. Dit is voor ons de plek om te laten zien wat we maken, wat we mooi vinden en met welke kunstenaars en ontwerpers we graag samenwerken. Dat zijn de stillevens van Miep (Miep Jukkema, zij is de enige fotograaf die Kate mag portretteren, red.)’, wijst Kate. ‘En die goud met zwarte objecten zijn van Mathieu Nab.’ Nab is een van de vele talenten waar Kate meewerkt. Zij is voortdurend op zoek naar nieuwe ontwerpers. Lachend: ‘Ik ben shopverslaafd, noem me maar gerust een junk, en bots dan ook weleens toevallig tegen iemand aan.’ Met de Italiaanse keramist Bruno Gambone ging dat anders. ‘Tijdens mijn research las ik een klein artikel over hem. Ik herkende zo mijzelf in zijn verhaal, dat ik hem gewoon heb opgebeld. Alles wat hij maakt, is prachtig. Nu werken we veel samen.’ En dan de stoffen, accessoires en meubels: die zijn custom made. Van de kussens tot en met compleet bedlinnen. De Britse heeft zo haar adressen voor het laten produceren van haar ontwerpen: adressen die zij koestert en waar zij voor veel projecten naar terugkeert. Jim Thompson is zo’n bedrijf. ‘En natuurlijk werken we veel met de meubels van Frans. Mensen komen naar de studio voor mij of voor Frans, of voor ons beiden.’ Hoewel een carrière als interior decorator Kate min of meer is overkomen, droomde zij als klein meisje al over een perfecte slaapkamer. ‘Ik leefde in een fantasiewereld. Ik wilde een roze met paarse slaapkamer, met kersen op mijn kussens. Mijn moeder maakte het dan, zoals ze ook meubels, lampen en gordijnen voor zichzelf maakte. Erg fifties allemaal. Het was de tijd van Lucienne Day. Was zij nu jong geweest, dan weet ik zeker dat zij ook interior decorator was geweest. Ze had er zelfs de juiste opleiding voor. Toch sloeg Kate een andere weg in. Ze deed een studie modeontwerpen, ging aan de slag als inkoper, leerde ‘dankzij een geweldige coach’ onderhandelen, ook in het buitenland. Daarna verruilde zij Engeland voor New York, waar zij voor niemand minder dan Bergdorf Goodman als styliste en inkoopster werkte. In deze bruisende metropool ontmoette Kate de Nederlander Frans: een regisseur en fotograaf. ‘Samen ontwierpen we filmsets voor grote, internationale bioscoopcommercials. We werkten voor merken als American Express, Bacardi, Coca Cola, Deutsche Bank en bekende sigaretten- en likeurmerken.’ Nuchter: ‘We wisten weinig van films produceren, maar heel goed hoe je dingen mooi kunt maken.’

MOSKOU: TWEEDE HUIS

Niet alleen in creatief opzicht hadden Kate en Frans een klik, ze werden ook verliefd. De twee kochten een landhuis in Frankrijk en daar ontdekten zij, per toeval, hun vele andere creatieve talenten. ‘Toen we het huis wilden inrichten, konden we nergens mooie meubels vinden. Dus besloten we zelf te gaan ontwerpen. Op aanraden van een vriend verkochten we onze eigen tafels en lampen, en binnen mum van tijd hadden we onze eerste lijn houten meubilair. Daarna volgde de glas-collectie van Kate. ‘Dat was vooral een stylingbeslissing. De tafels uit onze collectie zijn strak en architectonisch. Het leek ons mooi om er iets op te zetten.’ En zo ontstonden de prachtig organisch vormgegeven vazen. Ondertussen werkte Kate aan kleinschalige interieuropdrachten en was het echtpaar naar Nederland verhuisd. ‘We zouden oorspronkelijk maar voor drie maanden blijven, maar zijn nooit meer teruggekeerd. Een goed besluit, want vanuit het Franse platteland hadden we nooit ons bedrijf kunnen uitbouwen.’ Haar eerste grootschalige project was voor een Nederlands echtpaar dat zich in Rusland gevestigd had en betekende Kate’s grote doorbraak. ‘We hebben erg veel geluk gehad met dit echtpaar. Ik kreeg hun volledige vertrouwen. Inmiddels heb ik veel huizen voor hen gedaan en zijn we goede vrienden geworden. Zo’n vriendschap ontstaat vanzelf. Met klanten, maar ook met kunstenaars. Je spendeert zo veel tijd samen, soms wel twee jaar, dat je elkaar goed leert kennen. Maar het blijft ook weleens bij een prettige, zakelijke relatie.’
Het meest recente huis waarover Kate zich voor hen ontfermde, is hun pied-à-terre in Amsterdam. ‘Hier verblijven als zij voor hun werk in Nederland moeten zijn. Echt een home from home, met typisch Hollandse elementen. Het is een beetje geworden zoals een klein, perfect, luxueus hotel, in zachte, naturelle tinten.’
De bevlogen ontwerper pakt elke opdracht met de grootste zorgvuldigheid aan. ‘Elk huis heeft een verhaal. Er is altijd iets dat me triggert, dat me bij blijft. En aan dat verhaal blijf ik gedurende de hele opdracht werken. Als dat niet gebeurt, is het veel moeilijker, want ik werk heel intuïtief. Mijn inspiratie komt gedurende het project. Kleur is altijd mijn startpunt. Vervolgens stel ik een kleuren- en patronenpallet samen van allerlei stoffen. En dan gaan we ideeën of producten verzamelen. Net zo lang totdat de klant en wij tevreden zijn. Het is net een puzzel. Hoe closer ik met de opdrachtgever ben, hoe beter we samenwerken. Ik reis daarom graag met de mensen, om samen dingen te bekijken. Naar Parijs of Londen bijvoorbeeld. Over het algemeen komen de mensen altijd eerst naar de studio. Hier hebben we veel bronnen, want we doen veel research. Samen bekijken we dan mijn voor-selectie. Ik wil nooit te veel tegelijk laten zien, dat is alleen maar verwarrend. Daarna tekent onze architect een plattegrond en die kleuren we helemaal in. Ook met alle meubels.’ Oranje was bijvoorbeeld het vertrekpunt voor een modern, blokkerig huis van een succesvol filmproducentenechtpaar. ‘Ze wonen in een privépark, net buiten Moskou. De Russische interieurs lijken allemaal erg op elkaar. Daarom wilde ik hun huis een eigen identiteit geven.’ Van de vrouw des huizes kreeg Kate carte blanche. ‘Het hele huis is opgezet rondom haar personality. Ze is hoog opgeleid, heeft kinderen, huisdieren, een eigen carrière en leidt een levendig, vol leven. Zelf had ze geen voorkeur voor een kleur. Haar dochtertje echter wel. Zij hield van oranje. Uiteindelijk ben ik vanuit een van hun favoriete kunstwerken, met veel terracottatinten, gaan werken.’ Ondanks dat Kate niets aan het toeval lijkt over te laten, neemt deze perfectionistische duizendpoot – ‘geleerd in het land waar decorating belangrijker is dan architectuur’ – in ieder interieur risico’s. Van een bizarre boekenkast waarin een mediamagnaat zijn magazines kan presenteren tot een bibliotheek annex herenkamer voor een documentairemaker. ‘Een twist of ongewone combinatie geeft een interieur karakter. En juist grote persoonlijkheden zijn op zoek naar huizen die iets over henzelf vertellen.’


TEKST: Miluska van 't Lam FOTOGRAFIE: Frans van der Heijden, Miep Jukkema (portret)