WOLTERINCK'S WORLD

Marcel Wolterinck (51) wil creëren. Hij verdiept zich met evenveel liefde in de inrichting van een toprestaurant - het met een Michelinster bekroonde Cordial in Oss en Cospaia in Brussel zijn van zijn hand - als in een ontwerp van een 52 hectare groot Russisch landgoed. Of hij zoekt in het buitenland regelmatig naar nieuwe vondsten. Zo reist hij naar verre oorden voor exotische voorwerpen en speurt hij in zijn lievelingsland Italië naar nieuwe materialen, zoals marmer, een van zijn favorieten. Ondertussen gaan zijn ontwerpen voor binnenlandse en buitenlandse woonlabels als Maretti - verlichting -, Limited Edition - vloerkleden - en Borek - buitenmeubelen -, heel de wereld over en liggen zijn inspiratieboeken - in september verschijnt alweer zijn achtste titel - op menig koffietafel.

BINNENKIJKEN

De hoge winkel aan het Zevenend in Laren voelt aan als een pas opgeruimd huis, waar de heer en vrouw des huizes nog ergens rondlopen. Een slaapkamer, een ongedwongen zitkamer met haard, een keuken en een immense bibliotheekachtige ruimte. Trap af en er zijn in het souterrain nog meer slaapkamers en zithoeken te ontdekken en aan het einde van de smalle, hoge, transparante hal zelfs een tuin met buxushagen - typisch Wolterinck- en een paar pauwlonia tomentosa’s - zo hoog en eeuwenoud in de tuin geplant - die in de zomer lilablauw kleuren. De tuin ligt prachtig ingeklemd tussen de winkel en een moderne, even zo hoge orangerie. Voor de veranda’s liet Marcel zich inspireren door tuinhuizen op Bali. ‘Binnenkort kan er op een van de veranda’s buiten gedoucht worden, zonder dat je gezien wordt.’
In bijna alle vertrekken branden kaarsen en staan interieurparfums - ‘ik ben erg van geur’ -, die een lome, exotische geur verspreiden. De bloemen zijn versgeplukt en de muziek klinkt zachtjes. De vertrekken ademen een serene, luxueuze rust door een subtiel kleurenspel van aardse tinten zoals taupe, bruin, beige en wit, symmetrische lijnen en het gebruik van natuurlijke materialen - van linnen tot roggehuid. Zij combineren moeiteloos met moderne ontwerpen van meubelhuizen als Promemoria, Ochre en Cicero. ‘Een psycholoog zei ooit tegen mij: “Weet je dat je niet alleen uiterlijk schoon, maar ook innerlijke schoon creëert?” Dat vond ik een mooi compliment.’
Hoewel Marcel regelmatig de vraag krijgt of hij hier woont, is dat niet het geval. ‘Mensen willen graag een inkijkje in je privéleven. Ze zijn benieuwd naar hoe je zelf woont. In Blaricum heb ik dat wel gedaan, eind jaren negentig. Ons huis was mijn paradepaardje. Ik had het er speciaal voor laten bouwen. Zo konden mensen mijn smaak en stijl leren kennen. De winkel hier in Laren, Wolterinck’s World, die we in 2003 openden, moet datzelfde gevoel oproepen en is speciaal daarvoor ontworpen. Hier kunnen we het grootser aanpakken en regelmatig van interieurs wisselen. Iedere keer weer wil ik mensen opnieuw inspireren. Met bijvoorbeeld een nieuwe natuursteen of houtsoort. Dat doe ik samen met mijn team. Ik werk met eenentwintig professionals, van een tuinarchitect tot een stylist.’ Zo is de winkel net ontdaan van zijn winterse jas en laten lichte pasteltinten - ‘ik ben gevallen voor beigegrijs’ -, tientallen, nonchalant gedecoreerde witte kussens, bamboe, varens en transparante objecten de zomer tot leven komen.

BEZINNING

Tegenstrijdig aan zijn rustgevende interieurs, heeft de creatieve duizendpoot zelf een zeer druk programma. Hij is net terug van de toonaangevende interieur- en designbeurs Salone Internationale del Mobile in Milaan, waar Linteloo zijn nieuwe meubellijn, ‘Verden by Wolterinck’, lanceerde. Vlak voor zijn vertrek richtte hij de stand van ABN AMRO MeesPierson in op de kunstbeurs Tefaf in Maastricht en gisteren bezocht hij ‘ouderwets’ de bloemenveiling in Aalsmeer om ter plekke weer ‘iets geks’ te ontdekken. En of dat allemaal nog niet genoeg is, presenteerde hij
vanmorgen in zijn winkel alweer een nieuw ontwerp voor wellnesspaviljoens. ‘Denk aan designtuinhuizen, met een jacuzzi, massageruimte of bad.’
Toch leek Marcel zijn passie een paar jaar geleden even kwijt te zijn geraakt, zo vertelt hij buiten aan de grote, grijs met wit gedekte tafel. Zijn bedrijven groeiden in rap tempo. Een bloemenwinkel in Laren, een evenementenbureau, een showroom in Dubai, een woonwinkel in Laren en een eigen meubelatelier. ‘Ik was vooral aan het regelen en organiseren; had vijftig mensen in dienst.’ Zijn vrouw Anja (50), zijn motivator, moeder van zijn twee dochters Aafke (16) en Maartje (20), maakte zich zorgen en stuurde hem naar het ziekenhuis. ‘De artsen constateerden een bacterie op mijn hartklep. Dan kan het zo maar afgelopen zijn. Gelukkig waren we er op tijd bij. Maar voor mij was dit een teken om opnieuw na te denken over wat ik het allerliefste doe. En dat is ontwerpen.’ Resoluut deed Marcel alles van de hand. Behalve de winkel aan het Zevenend in Laren. Marcel noemt de winkel zijn tempel. ‘Er is maar één plek waar ik wil ontwerpen en mensen wil inspireren, en dat is hier’, gebaart hij naar het witte industriële pand, met die voor Wolterinck zo typerende stoere, stalen kozijnen. Zelfs zijn ideaal om in eigen ateliers zijn ontwerpen te produceren, gooide hij overboord. ‘Sindsdien verzamel ik de mooiste merken van de wereld om me heen, voor wie ik collecties maak.’

ELFDUIZEND TULPEN

Hoe is het eigenlijk allemaal begonnen? Marcel Wolterinck werkte na zijn opleiding tot meesterbinder bij verschillende bloemenwinkels in het oosten van het land, waar hij opgroeide. ‘Na mijn opleiding was ik ontzettend tegendraads. Ik vond de dingen die we hadden geleerd veel te gezocht.’ In 1986 zag hij zijn kans schoon en verruilde, aangemoedigd door zijn vrouw, Gelderland voor het Gooi. ‘Hier konden we een bloemenwinkel overnemen. We vielen als een blok voor de sfeer in Laren en zagen dat mensen bereid waren om voor creativiteit te betalen. Vanaf de allereerste dag heb ik nagedacht over de stijl die ik Wolterinck Flowers wilde meegeven. Een eerste indruk maak je maar één keer. En dat geldt nog steeds bij alles wat ik doe.’
De vorige eigenaar voorspelde dat Marcel het nog geen half jaar vol zou houden, als hij een nieuwe weg zou inslaan. Niets was minder waar. Marcel stapte van de ene uitdaging in de andere. Het was de tijd dat de tuin onderdeel werd van wonen. Mensen gingen buiten leven en kwamen uit het hele land naar ‘de artistieke bloemenman in Laren’. ‘Ik ontwierp eigen vazen, koos voor gekke maten en andere verhoudingen. Niet gekunsteld, maar juist veel bloemen van één soort.’
Ook ging hij evenementen decoreren. Hij verzorgde de bloemen bij het huwelijk van Jan en Monique des Bouvrie - ‘iedereen vroeg de volgende dag naar die royale vazen’ - en vertrok op een dag in 1994 met elfduizend tulpen naar de Nederlandse ambassade in Washington. ‘Dat was ter ere van de vierhonderdste verjaardag van de tulp.’ Die opdracht betekende voor Marcel zijn doorbraak. ‘Ja, als je de volgende ochtend met je verhaal in de krant staat, komen mensen al snel kijken wat die meneer in Laren toch voor bijzonders doet. Onwerkelijk was het wel. Toen ik presidentsvrouw Hillary Clinton en later koningin Beatrix ontmoette, dacht ik dat ik droomde.’ Daarna was de ster van Marcel Wolterinck snel rijzende en richtte hij zich ook op het ontwerpen van tuinen, interieurs en zelfs huizen en producten, zoals meubels, verlichting en accessoires. ‘Ik ben autodidact en volg gewoon mijn gevoel. Ik denk in belevingen en ga dan schetsen. Daarna kristalliseer ik de ideeën uit samen met mijn team. Een heel leuk proces. Ik ben echt trots op het Wolterinck team. Ik kan ze inspireren en vind het fantastisch als we samen weer een project hebben afgerond.’

STILLEVEN

De mensen die hem om advies vragen en in zijn winkel komen, kunnen volgens hem ‘vijfentwintig, maar ook vijfenzeventig’ zijn. ‘Ze hebben allemaal een sterk ontwikkelde smaak, maar komen af op de Wolterinck-stijl. Ik ben van het buitenleven en haal daaruit net zoals uit mijn reizen, mijn inspiratie. Vaak zijn het dan ook mensen die iets hebben met de natuur. Buitenlandse bezoekers kennen mij via mijn boeken. Het belangrijkste vind ik dat we een ontwerp maken voor mensen die ook daadwerkelijk in het huis gaan wonen. We luisteren goed en vinden functionaliteit net zo belangrijk als de Wolterinck-stijl.’ Marcel laat zijn ideeën tot leven komen aan de hand van een thema. ‘Dat kan het huis zelf zijn, de plek of bijvoorbeeld de collectie meubelen of kunst van de bewoners. Zo ontstaat de persoonlijke touch van een interieur. Ik begin vervolgens met de lijnen in het huis, die wil ik helder krijgen. Het liefst versterk ik de aslijnen, waardoor alles dubbel zo groot lijkt.’
Marcel ontwerpt van buiten naar binnen en andersom. ‘Ik probeer die twee echt te verbinden, zodat een concept ontstaat.’ De energieke ontwerper visualiseert de ideeën vaak in de winkel. Als een soort stilleven of kleine etalage. Dat is makkelijker kiezen dan een lapje stof of kleurenstaal. ‘We presenteren nooit maar één denkrichting, het liefst twee. Vooral als mensen niet goed weten wat ze willen.’ Lachend: ‘Soms kan een opdrachtgever niet tot een keuze komen en wil hij allebei. Dan verweven we de concepten. Bij de meeste projecten ben ik zelf betrokken, hoewel mijn team ook zelfstandig opdrachten uitvoert. Ik vind het ook boeiend om door hen verrast te worden. Maar er is altijd een moment dat we ideeën op elkaar afstemmen.’
Hoe woont Marcel nou echt zelf, als de winkel aan het Zevenend niet zijn huis is? ‘Ernaast. Wilde ik de grond kopen van de winkel en mogelijke juridische procedures van de buren voorkomen, dan was het verstandig het huis erbij te kopen.’ Lachend: ‘Het is het lelijkste huis van Laren, een ongelukkig doorzonhuis, en een vierde van ons vorige huis. Na twee jaar zijn we weg, dacht ik. We wonen er nu alweer negen jaar en hebben het helemaal naar onze smaak ingericht. We genieten vooral van de keuken. Koken is mijn grootste hobby.’ Zijn dochter Maartje woont inmiddels in Amsterdam, waar zij aan het hout- en meubelcollege studeert. Ook Aafke verlaat binnenkort het huis. ‘Zij doet de Nimeto, een vakschool voor onder meer styling en design.’ De dochters stappen dus in de voetsporen van hun ouders. ‘Ja, ik zie Maartje in de toekomst een agentuurschap starten, terwijl Aafke net als ik zelf wil gaan ontwerpen.’ Misschien kunnen beiden dan instappen in Wolterinck’s World, ergens op de wereld. Want dat is waar Marcel over droomt: een franchiseformule. Met een twinkeling in zijn ogen: ‘Eerst moeten we onze collectie compleet maken en dan gaan we onze vleugels wederom uitslaan.’

www.wolterinck.com


TEKST: Miluska van 't Lam FOTOGRAFIE: Sigurd Kranendonk