Overslaan en ga direct naar de inhoud

Opgroeien in een museum


Vroeger, toen de zusjes nog op de lagere school zaten, konden ze balen van hun huis. Ludovica: 'Dan kwamen er vriendjes en vriendinnetjes spelen die riepen dat het er bij ons uitzag als een museum. Of erger; als een kerk. We zaten op een katholieke school, dus de grote Jezusbeelden werden door mijn klasgenootjes met ontzag en ook een zekere vrees bekeken. Sommigen sloegen zelfs een kruis.' Bovendien moest er altijd worden opgelet dat er geen vlekken op de bank kwamen, of dat een zeldzaam Chinees vaasje door de aanraking van een smoezelig kinderhandje niet aan gruzelementen viel.



Museumstukken
'Bij ons in huis stonden uitsluitend meubels en objecten die op veilingen of bij exclusieve antiquairs wereldwijd gekocht waren. Inderdaad vaak museumstukken. Pas als volwassenen realiseerden we ons hoe bevoorrecht we waren om in een dergelijke omgeving op te groeien. En hoe het ons, als persoon, gevormd heeft. De kwaliteit van iets, of het nu om meubels en objecten of om textielsoorten gaat, is van essentieel belang. Tussen een mooie lap linnen en linnen van inferieure kwaliteit zit een wereld van verschil. Dat hebben we echt van onze ouders meegekregen. Onze klanten laten vaak weten dat ze zich bijzonder voelen in onze creaties; door het model, maar ook door de gebruikte stoffen die altijd, zonder uitzondering, natuurlijk zijn.'
Aan het woord is Ludovica, met twee minuten de jongste van het stel (er is ook nog een jonger broertje) en de creatieve geest achter het geraffineerde modemerk Caftanii. Haar zus Ginevra, die bedrijfskunde studeerde, houdt zich meer bezig met het zakelijke gedeelte. Maar beiden kunnen bogen op een gevoel voor esthetiek dat er met de paplepel is ingegoten.



Lege villa
'We waren nog peuters toen we hier naartoe verhuisden. De eerste jaren van ons leven brachten we door in Villa Medici (een andere museumwaardige villa in Florence), het huis van onze grootouders van vaders kant. Ik kan me herinneren dat er hier het eerste jaar met kerst eigenlijk niets anders stond dan een kerstboom en dat onze ouders de villa vervolgens langzaamaan en gedurende mijn gehele jeugd vulde met bijzondere meubels, kunst en objecten. Ze zijn beiden gepassioneerde verzamelaars. Dit huis zou je kunnen zien als hun gezamenlijke project.' Lachend: 'Het probleem is dat alle kamers nu vol staan en er echt niets meer bij kan.'



Woekeraar
De naam van de villa, Lo Strozzino, doet het eminente palazzo geen eer aan. Vrij vertaald betekent strozzino woekeraar, maar daar is de naam geen verwijzing naar. Strozzino is een afgeleide van Strozzi, de achternaam van een van de rijkste en machtigste bankiersfamilies in Florence. De villa, gebouwd in de zeventiende eeuw, ligt op een heuvel in het Bellosguardo-district in het Zuid-Oosten van de stad. Deze buurt wordt door zijn groene uiterlijk ook wel La Campagna in Città genoemd, het platteland in de stad, en is van oudsher geliefd bij de adellijken en gefortuneerden. Niet voor niets bevinden zich op deze heuvel ook veel andere beroemde landhuizen zoals Villa di Bellosguardo, Villa Pagani en de schitterende Villa dell'Ombrellino. Villa dello Strozzino ligt in het Parco del Boschetto, een openbaar park van drie hectare, en heeft een prachtige renaissancetuin van ruim duizend vierkante meter. Vanaf hier kijk je uit op rivier de Arno en het centrum van Florence aan de andere kant van de oever. 'Je bent in een kwartier bij de Duomo', aldus Ludovica.



Lees verder in Residence No. 10 verkrijgbaar online

Fotografie Monica Spezia/Living Inside | Tekst Paola van Dam

Residence.nl maakt gebruik van cookies

Klik hieronder op 'Akkoord' om het gebruik van cookies te accepteren en door te gaan naar de website.

Back to top