Sonia: ‘Mijn man en ik zijn beiden Tunesisch. Na onze studies in Frankrijk voelden we sterk de behoefte om weer naar Tunesië te remigreren. Het is een schitterend land waar we, logischerwijs, een sterke connectie mee voelen. En hoewel we ons dagelijks leven met veel plezier in Tunis doorbrengen, brengen we onze vrije tijd liever door in de natuur. Daarom besloten mijn man en zijn vader, beide jagers, een paar jaar geleden tijdens hun jachtexpedities uit te kijken naar een stuk land voor een buitenverblijf. Na vele tochten stuitten ze op een gegeven moment op dit stuk braakliggend terrein; een glooiende lap grond, prachtig gepositioneerd, met slechts een aftands opslaggebouwtje erop.’

Architectuur die het landschap omarmt

Een prachtige locatie, maar ze moesten er wel helemaal vanaf de basis beginnen. Sonia: ‘Ik besloot Senda Ben Jaafar, een lokale architecte van wie ik wist dat ze mijn visie, -het bouwen met respect en liefde voor de omgeving- deelde, te vragen het pand vorm te geven.’ De eerste grote uitdaging was om het huis zo te positioneren dat er vrijwel geen bomen omgehakt hoefden te worden. Daarna wilden ze er alles om doen om binnen- en buiten zoveel mogelijk met elkaar te verenigen. ‘Dankzij de U-vormige contouren waarin het pand gebouwd is, worden de amandelvelden nu als het ware omarmt door het huis. En de meeste kamers hebben indrukwekkend uitzicht op de 750 meter hoge Djébel Ressas, letterlijk ‘De Loodberg’, een verwijzing naar het erts dat er vanaf de Romeinse tijd gewonnen werd.’

"De meeste kamers hebben indrukwekkend uitzicht op de 750 meter hoge Djébel Ressas"

Er werd een imposante entree gecreëerd, twee zitkamers, een eetkamer, een royale keuken (‘geïnspireerd op de traditionele keuken van Hichems overgrootmoeder’) en zes slaapkamers. Grote terrassen rondom verbinden het interieur met het exterieur en vormen gelegenheid voor rust, uitgebreide aperitieven en lome namiddagen met een boek in de schaduw. De complete bouw duurde uiteindelijk drie jaar, waarbij Sonia samen met Khadija Khaled Turki, een bevriende binnenhuisarchitecte, alle interne details uitwerkte. ‘We hebben bewust gekozen voor lokaal vakmanschap. Zo zijn de muren handmatig gewit met lika arbi, een traditioneel stucmengsel van klei, kalk en soms stro met een zachte, matte textuur.

De vloeren zijn uitgevoerd in gewaxte pastellone, een natuurlijke variant van gepolijst beton en geïnspireerd op antieke Venetiaanse vloeren, gecombineerd met Tunesisch marmer uit de steengroeven van de Djébel Kadhel.’ De plafonds, bekleed met hout, bamboe en gevlochten riet, brengen een natuurlijke zachtheid in de ruimtes en in de badkamers zorgen kleurrijke zelliges tegels– in geel, groen en terracotta – voor een warm Mediterraan karakter. ‘Alles is van een ouderwets soort eenvoud, zoals de wanden die met een truweel zijn afgewerkt, wat een licht golvend en ambachtelijk effect geeft, en de gemetselde banken met handgemaakte zitkussens. Het huis is weinig gelikt, om het zoveel mogelijk een plek te laten zijn waar je je echt ontspannen kunt.’

Tijd voor elkaar

Ondanks hun drukke leven proberen Sonia en haar man minstens één keer per week naar het buitenhuis toe te gaan. Sonia: ‘We vinden het er zo fijn. Dar Pichou biedt de perfecte balans: je hebt er het gevoel mijlenver van alles weg te zijn, terwijl je in een half uurtje weer in de stad bent. En het is een omgeving die constant uitnodigt tot buitenleven - van paardrijden en fietsen tot prachtige wandelingen over de omliggende heuvels. Één van onze favoriete uitstapjes is Oudna, een archeologische site met een indrukwekkend amfitheater en perfect bewaarde badhuizen. We bezoeken deze Romeinse nederzetting zeker een paar keer per jaar.’ En toch draait het er niet alleen om cultuur en activiteit. Sonia: ‘Het gaat vooral om quality time. We wilden een plek creëren voor onze zoon en dochter, onze ouders en vrienden, een stek waar we ons allemaal thuis voelen en waar we tot rust kunnen komen. Maar bovenal is het een plek waar we samen kunnen zijn.’

"Alles is van een ouderwets soort eenvoud, zoals de wanden dei met een truweel zijn afgewerkt"

Rond het huis ontvouwt zich een weelderige tuin die als vanzelf uit het landschap ontstaan lijkt te zijn. Landschapsontwerpers Lorenzo en Nabil (Plants Ripolli) kozen voor een mediterraan kleurenpalet van wit, geel en groen - aangevuld met jasmijn, lavendel en meskellil, een sterk geurende bloem die vooral ’s avonds haar intens zoete en bedwelmende parfum verspreidt.

Een bescheiden fontein, verscholen tussen de citroenbomen, zorgt voor een prettig n geruis en aan de andere kant van de tuin weerspiegelt het zwembad de groene en grijze tinten van de bergen - een natuurlijke spiegel waarin de lucht en het water mooi in elkaar overlopen en die prachtig aansluit bij het amandelgroene lakwerk van de luiken. ‘Wanneer ik op het terras van mijn slaapkamer zit en uitkijk over de Djébel Ressas, een kop thee binnen handbereik en een boek op schoot, dan voel ik me intens gelukkig.’