Binnenkijken bij La Casa Verde, een groen droomappartement in Rome
Bij het ontwerpen van zijn eigen huis in Rome liet Antonio Girardi, één van de meest succesvolle architecten in Italië, zijn fantasie de vrije loop. ‘Al bij de eerste bezichtiging wist ik hoe het worden moest.’
Twintig jaar lang woonde Antonio Girardi, succesvol architect en designer uit Pompeï, in de Romeinse Via Margutta, een autovrije straat verscholen tussen Piazza di Spagna en Piazza del Popolo. Antonio: ‘Een van de meest poëtische plekken van de stad vol ateliers, kunstgaleries en prachtige palazzi. Een verborgen oase waar ik bijna dertig jaar lang gewoond heb, in een loft, zonder lift of parkeerplek. Perfect voor een vrijgezel, maar voor een familie met jonge kinderen niet ideaal.’
Met twee kleine meisjes en een derde op komst besloot Antonio een huis te zoeken nét buiten het centrum, in een buurt met grotere appartementen uit de jaren vijftig, op één niveau en met parkeermogelijkheden voor de deur. ‘Het was het tweede huis dat we gingen bezichtigen en ik wist meteen: dit is het. En dat had grappig genoeg vooral te maken met het exterieur. Er stonden hoge bomen voor het pand waardoor er een weelderig, groen licht naar binnen viel dat het appartement, op de derde verdieping en gericht naar de zonzijde, in een prachtige, natuurlijke sfeer hulde. Een bijzonder effect dat er meteen voor zorgde dat ik een ingeving kreeg. Groen, in al zijn tinten en nuances, zou de leidraad van ons nieuwe huis worden.’
Ontwerpen zonder vast plan
Vijf maanden lang zou de verbouwing van het tweehonderdvijftig meter grote appartement duren, opmerkelijk kort voor een project dat met zoveel precisie en oog voor detail tot stand kwam. Antonio: ‘Ik geef altijd voorrang aan mijn opdrachtgevers, en het laatste wat ik wilde is dat mijn eigen huis voor vertraging zou zorgen bij lopende verbouwingen. Een team van werklieden en ambachtsmensen kan maar op één plek tegelijk zijn, dus ik heb er alles aan gedaan om het proces zo soepel en snel mogelijk te laten verlopen.’
Zo werkte hij, om de vaart erin te houden, zonder strak plan en uit de losse pols terwijl hij de mensen op de vloer ter plekke elke dag instructies gaf. ‘Want ik wist precies wat ik wilde; het zat allemaal in mijn hoofd vanaf het moment dat ik het huis voor de eerste keer betrad.’ Na een korte pauze: ‘Het aanwezig zijn op de bouwplaats is trouwens wel cruciaal. Wanneer ik er niet ben stagneert de boel snel. Daarom ben ik steeds zoveel weg, op pad.’
Prestigieuze gebouwen en internationale projecten
Op pad, om zijn talrijke projecten in zowel binnen- als buitenland op de voet te volgen. Antonio knikt. ‘Er loopt veel. We zijn momenteel bezig met werkzaamheden in Malta, Londen, Budapest, Parijs, Milaan… en we hebben verschillende opdrachten in Campania, de streek waar ik vandaan kom. Ik ben hartstikke druk, maar gelukkig alleen met dingen waar ik gepassioneerd over ben.’
Antonio koesterde al vanaf jonge leeftijd een speciale interesse voor architectuur, een fascinatie die ontstond tijdens zijn prille jeugd. ‘Als jongen bezocht ik regelmatig de bouwplaatsen die door ons familiebedrijf, een onderneming gespecialiseerd in de bouw van villa’s en prestigieuze gebouwen, beheerd werden. Toen ik klaar was met de middelbare school sprak het voor zich dat ik architectuur zou gaan studeren.’
Het werd de Universiteit van Napels, waar hij een paar jaar later met glans afstudeerde. Na het behalen van zijn diploma verhuisde hij naar Milaan, waar hij aan de Politecnico een Master in Interior Design haalde.
Van maatwerk tot vintage vondsten
Antonio: ‘Als architect zorg ik voor alles, van A tot Z, dus ook de realisatie van meubilair en de decoratieve elementen. En de meubels die ik niet kan laten maken – ik hou ook van vintage en antiek – koop ik op antiekbeurzen en veilingen, de verschillende huizen en hotels in mijn achterhoofd houdend. Het is een volledige dienstverlening – van de eerste ontwerpfase tot aan de oplevering van het project waarbij elk detail is uitgewerkt. En hetzelfde heb ik ook hier gedaan, maar dan voor onszelf. Dus in totale vrijheid.’
Groen als leidraad
Twee gigantische bronzen octopussen uit de negentiende eeuw, ooit gevonden op een rommelmarkt in Parijs, hadden daarmee eindelijk hun habitat gevonden. ‘Ik had ze al tijden in een opslag staan en nu functioneren ze schitterend als tafelonderstel in de eetkamer.’ Ook de vintage regisseursstoelen van Lyda Levi, ooit gekocht op een veiling, bleken thuis te horen in het nieuwe interieur.
Antonio liet geen enkele wand van het appartement wit. ‘Ik vroeg decoratrice Federica Lazzati de salon en eetkamer te beschilderen met palmbomen en groene sierlijsten. En doordat ik de raamkozijnen in de eetkamer van groen glas heb voorzien baadt die ruimte altijd in een prachtig, ietwat vervreemdend, groen licht.’
Twee grote palmen in potten uit de Côte d’Azur (‘Ik heb totaal geen groene vingers, maar dankzij mijn plantenfluisteraar, een soort plantendokter die elke week langskomt en ieder afzonderlijk blaadje bestudeert, overleven de bomen het’), een door Antonio ontworpen schoorsteenmantel van Verde Lapponia-marmer en een Venetiaanse spiegel uit de negentiende eeuw maken de compositie compleet.
Leven in La Casa Verde
Ze wonen er sinds december en hebben het er heerlijk. Antonio: ‘Ik kan het niet goed duiden, maar ik krijg energie van dit huis. Het is hier net alsof je een andere wereld betreedt, een soort Oosterse, tropische wereld uit andere tijden. En dan kijk ik uit het raam en zie de metropool Rome. Een mooier contrast is er niet.’
Op de vraag of hij iets mist in het nieuwe huis hoeft hij niet lang na te denken. ‘Een extra slaapkamer! Want ik wil ook nog eens de trotse vader worden van un maschio, een zoon.’ Waarop een aanstekelijk lach volgt.
RESIDENCE NIEUWSBRIEF
Schrijf je hier in voor onze nieuwsbrief.
